پایگاه خبری صنایع غذایی فودنا در گزارش پیش رو، با نگاهی تحلیلی به دادههای کمیِ دو نمایشگاه کلیدی صنعت غذا (شیرینی و شکلات - آرد و نان)، به بررسی چرایی این تفاوت فاحش در عملکردها میپردازد.
نگاهی به اعداد؛ قیاس آماری دو رویداد تخصصی
وقتی ارقام حضور شرکتکنندگان در دو سال اخیر را کنار هم میگذاریم، شکاف عمیقی میان عملکرد «شیرینی و شکلات» (ICF) و سایر همتایانش نمایان میشود:
|
درصد ریزش
|
۱۴۰۳
|
۱۴۰۴
|
۱۴۰۵
|
نام نمایشگاه
|
|
۴۹- درصد
|
۴۳۱ شرکت
|
۲۵۰ شرکت
|
۲۲۰ شرکت
|
شیرینی و شکلات
|
|
۲۸٫۶- درصد
|
۱۴۰ شرکت
|
۱۰۹ شرکت
|
۱۰۰ شرکت
|
آرد و نان (IBEX)
|
در حالی که تمام صنایع با چالشهای اقتصادی درگیرند، شدت ریزش در نمایشگاه شیرینی و شکلات -از ۴۳۱ شرکت به ۲۲۰ شرکت- به معنای سقوطی نزدیک به ۵۰ درصد در طی تنها دو سال است. این ریزش در مقایسه با سایر نمایشگاهها که افت ملایمتری داشتهاند، نشاندهنده یک مشکل ساختاری در بدنه این صنف یا مدیریت این رویداد است.
نمایشگاه آرد و نان (IBEX): شیب ملایم و نزدیک به ثبات
این نمایشگاه از ۱۴۰ شرکت در سال ۱۴۰۳ به ۱۰۰ شرکت در سال ۱۴۰۵ رسیده که بیانگر افت ۲۸٫۶ درصدی در یک بازه سه ساله است. اگرچه این رقم قابل توجه است، اما نان به عنوان «کالای استراتژیک و امنیت غذایی» همچنان از حمایت ساختاری و دولتی برخوردار بوده و همین عامل، سقوط آن را مهار کرده است.
نمایشگاه شیرینی و شکلات: سقوط تدریجی اما معنادار
این نمایشگاه با ریزش ۴۹ درصدی، ظاهراً در معرض شدت افت قرار میگیرد؛ اما نکته مهم این است که این سقوط «تدریجی و پیوسته» بوده و در هر سه سال بهطور مستمر تکرار شده است صنعت شیرینی و شکلات امسال و سال قبل بخش قابل توجهی از بازیگران خود را از دست داده است. و همین موضوع چشم انداز را برای این ویترین و تصمیم سازهای آن نگران کننده می کند.
اگر افت آرد و نان را حاصل فشار اقتصادی عمومی بدانیم آنگاه نمایشگاه شیرینی و شکلات رویدادی است که سقوط آن ریشه در مشکلات ساختاری و درونی نیز دارد؛ سقوطی که در صورت ادامه روند فعلی، ممکن است در سالهای آینده به کمتر از همین عدد کنونی نیز برسد.
در حالی که تمام صنایع با چالشهای اقتصادی و سیاسی مشترک درگیرند، شدت ریزش در نمایشگاه شیرینی و شکلات -از ۴۳۱ شرکت به ۲۲۰ شرکت- به معنای سقوطی نزدیک به ۵۰ درصد در طی تنها دو سال است. این ریزش در مقایسه با سایر نمایشگاهها که افت ملایمتری داشتهاند، نشاندهنده یک مشکل ساختاری در بدنه این صنف یا مدیریت این رویداد است.
در نهایت، نباید از یاد برد که نمایشگاه، ویترین واقعی هر صنف است و فراز و فرود آن، پیامهای روشنی را به همراه دارد. اگر این پیامها را بهدرستی بشنویم و برای درمان ریشهای چالشها گام برداریم، میتوان به آیندهای روشنتر امید داشت؛ اما اگر به نمایشهای سطحی، شعارزدگی و توجیه کاستیها بسنده کنیم، فرجامی جز آیندهای خاکستری و تاریک پیش روی این صنعت نخواهد بود