به گزارش پایگاه خبری صنایع غذایی فودنا، دکتر مهدی سلطانی، استاد تمام دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، در این نشست علمی با اشاره به اینکه افزایش جمعیت جهانی و محدودیت منابع آب شیرین، بشر را ناگزیر به سوی توسعه آبزی‌پروری سوق داده است، تصریح کرد: امنیت غذایی فراتر از تولید صرف غذاست و بر پایه چهار بعد کلیدی شامل «قابل دسترس بودن، موجود بودن، سلامت و کیفیت، و استمرار تأمین» تعریف می‌شود. وی افزود که آبزی‌پروری پایدار، همسو با استانداردهای سند بین‌المللی ۲۰۳۰، ابزاری مطمئن برای حفظ اکوسیستم، کاهش فشار بر منابع طبیعی و تقویت تاب‌آوری نظام غذایی در برابر بحران‌های اقلیمی است.
ارجحیت پروتئین آبزیان و نقش آن در بهبود معیشت و اقتصاد ساحلی
این استاد دانشگاه با اشاره به برتری کیفیت پروتئین آبزیان به لحاظ اسیدهای آمینه، اسیدهای چرب و مواد معدنی نسبت به سایر منابع پروتئینی، خاطرنشان کرد: توسعه این صنعت علاوه بر تأمین امنیت غذایی، موتور محرک اشتغال‌زایی مستقیم و غیرمستقیم در زنجیره‌های تولید، فرآیند بسته‌بندی، حمل‌ونقل و بازارهای محلی است و به توسعه اقتصادی مناطق روستایی و ساحلی یاری می‌رساند.
چالش‌ها و چشم‌انداز آبزی‌پروری در ایران؛ از ضرورت اصلاح حکمرانی تا کنترل بیماری‌ها
دکتر سلطانی با کالبدشکافی وضعیت آبزی‌پروری در کشور، چالش‌های پیش‌روی این صنعت را شامل کمبود منابع آب شیرین، تغییرات اقلیمی، ریسک بالای بیماری‌ها، هزینه‌های سنگین خوراک و نارسایی‌های مدیریتی برشمرد و تأکید کرد که پایداری تولید مست نیازمند حکمرانی علمی، ارتقای ضریب تبدیل خوراک (FCR)، تقویت امنیت زیستی و به‌کارگیری فناوری‌های نوین است.
وی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به ضرورت سیاست‌گذاری دقیق بر مبنای حفظ منابع، از اجباری شدن واکسیناسیون بچه ماهی قزل‌آلا از سال ۱۴۰۵ به عنوان گامی بزرگ در راستای کاهش تلفات، مدیریت درمان و ارتقای بهداشت محصولات آبزی کشور خبر داد.