به گزارش پایگاه خبری صنایع غذایی فودنا، گزارشهای منتشر شده از خبرگزاریهای بزرگی همچون رویترز و نیویورک تایمز نشان میدهند که ارتش آمریکا بخش عظیمی از ذخایر موشکهای دوربرد و بسیار دقیق خود را در طول درگیریهای اخیر با ایران مصرف کرده است. این واقعیت تلخ که «سربازان و ملوانان نمیتوانند موشکهایی را که وجود ندارند، شلیک کنند»، حالا به یک نگرانی استراتژیک در لایههای بالای قدرت تبدیل شده است.
در حالی که پنتاگون در مورد میزان دقیق باقیمانده از مهمات خود سکوت کرده و این اطلاعات را «راز بسیار حساس واشنگتن» مینامد، تحلیلگران معتقدند این کمبود میتواند مستقیماً گامهای بعدی دونالد ترامپ را در خلیج فارس تعیین کند. در واقع، ترس از اینکه درگیریهای جدید بهطور خطرناکی ذخایر باقیمانده را به صفر برساند، به نظر میرسد یکی از عوامل اصلی در تصمیمات مکرر ترامپ برای عقبنشینی از تهدیدهای تشدید جنگ بوده است.
بحران موشکهای پاتریوت و انتخاب «حملات گزینشی»
آسوشیتدپرس با استناد به تحلیلهای مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی، هشدار داد که کاهش موجودی موشکهای پاتریوت و سایر سیستمهای دفاعی، سربازان آمریکایی را در برابر حملات احتمالی بسیار آسیبپذیر میکند. این وضعیت به حدی وخیم است که گزارشهای انبیسی نیوز نشان میدهد فرماندهان آمریکایی اکنون مجبورند برای «حفظ ذخایر رو به کاهش»، حملات خود علیه ایران را به صورت «انتخاب و گزینش» انجام دهند؛ یعنی تنها در مواردی که ضرورت مطلق باشد، اقدام به پاسخگویی میکنند.
آرون مکلین، تحلیلگر روزنامه فریپرس، این وضعیت را بسیار بدتر از تصور عمومی دانست و پرسید: «اگر جنگ با قدرتی متوسط مانند ایران میتواند تنها پس از چند ماه ذخایر موشکی آمریکا را تخلیه کند، در یک جنگ گستردهتر چه اتفاقی خواهد افتاد؟»
فریب «تفکر جادویی» و واقعیت تلخ تولید سلاح
تحلیلگران بر این باورند که برنامههای آمریکا برای جنگهای احتمالی در اقیانوس آرام، بر پایه یک «تفکر جادویی» و غیرواقعبینانه بنا شده است. واقعیت این است که آمریکا با یک «پنجره چند ساله» از ذخایر تخریب شده روبرو است؛ به این معنا که با توجه به پیچیدگی و زمانبر بودن تولید سلاحهای پیشرفته، نمیتوان به سرعت آنها را جایگزین کرد.
اگرچه ترامپ در تلاش است تا با فشار بر تولیدکنندگان، سرعت تولید را افزایش دهد، اما نگرانیهای عمومی در مورد این کمبود، اعتبار عزم آمریکا را تضعیف کرده است. والاستریت ژورنال هشدار میدهد که این مسئله یک «زنگ خطر پنجگانه» برای کاخ سفید است؛ چرا که ارسال سیگنال ضعف به ایران، میتواند موازنه قدرت را در منطقه به کلی تغییر دهد.