به گزارش پایگاه خبری صنایع غذایی فودنا، دکتر احمد عرفان‌منش، عضو هیأت علمی جهاد دانشگاهی تهران، با ارائه داده‌هایی نگران‌کننده از وضعیت صنعت آبزی‌پروری کشور گفت: با افزایش جمعیت جهانی تا سال ۲۰۵۰، صید سنتی دیگر توان تأمین نیاز بشر را ندارد و آبزی‌پروری جایگزین آن شده است. نکته حائز اهمیت این است که آبزی‌پروری در جهان نه تنها از صید پیشی گرفته، بلکه نرخ رشد آن از دامپروری نیز فراتر رفته است. با این حال، بهره‌وری در ایران هنوز با استانداردهای جهانی فاصله معناداری دارد.
آنتی‌بیوتیک‌هایی که از دریا به سفره‌ها می‌رسند
عرفان‌منش با مقایسه وضعیت نروژ (به عنوان بزرگترین تولیدکننده آبزیان) با سایر کشورهای آسیایی، پرده از یک شکاف عمیق برداشت: «در نروژ مصرف آنتی‌بیوتیک به ۱ گرم در هر تن تولید می‌رسد، اما در برخی کشورهای جنوب شرق آسیا این رقم تا ۷۰۰ گرم در تن است. متأسفانه ایران با شاخص ۶۸ گرم، فاصله زیادی با کشورهای پیشرو دارد و در رده‌بندی مقاومت به آنتی‌بیوتیک در رتبه‌های بالای جهانی قرار گرفته است.»
وی تأکید کرد که آثار سوء این آنتی‌بیوتیک‌ها تنها محدود به استخر پرورش ماهی نیست: «در مرغداری، تأثیر آنتی‌بیوتیک تا ۵۰۰ متر است، اما در آبزی‌پروری این شعاع تا ۱۰ کیلومتر گسترش می‌یابد. آب آلوده به آنتی‌بیوتیک که برای آبیاری مزارع کشاورزی استفاده می‌شود، مستقیماً ژن‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را به محصولات کشاورزی و سپس به چرخه غذایی انسان منتقل می‌کند.»
تهدید پایداری تولید؛ از ضایعات خوراک تا تلفات ۵۰ درصدی
این عضو هیأت علمی جهاد دانشگاهی تهران با اشاره به آمار تأسف‌بار بازماندگی ماهی در ایران، تصریح کرد: «در اروپا نرخ بازماندگی تخم ماهی تا ۷۰ درصد است، اما این شاخص در ایران زیر ۵۰ درصد است. این یعنی نیمی از سرمایه و منابع آب و خوراک ما از دست می‌رود. آن بخش از خوراک که به گوشت تبدیل نمی‌شود، به زباله زیست‌محیطی تبدیل شده و محیط زیست را آلوده می‌کند؛ بنابراین کاهش مصرف آنتی‌بیوتیک و افزایش بهره‌وری نه یک انتخاب، که ضرورتی برای حفظ امنیت غذایی و سلامت نسل‌های آینده است.»
ظرفیت‌های نهفته؛ آب شور، برگ برنده مناطق محروم
عرفان‌منش در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به نمونه‌های موفق داخلی نظیر «ماه‌نشان» و «ورزنه اصفهان»، خاطرنشان کرد: «کشور ما با محدودیت منابع آب شیرین مواجه است، اما برخلاف تصور، می‌توان با استفاده از آب‌های شور و لب‌شور در مناطقی که کشاورزی در آن‌ها توجیه ندارد، صنعت آبزی‌پروری را رونق داد. ماه‌نشان نمونه بارز منطقه‌ای است که به واسطه آبزی‌پروری متحول شد. اکنون زمان آن است که دامپزشکی با ورود جدی به این حوزه، هم امنیت و سلامت غذا را تضمین کند و هم با مدیریت بهتر، از هدررفت منابع جلوگیری نماید.»